Hier een reactie over onze ervaring met De Bommel deze zomer en hoe wij dat als baasjes hebben ervaren.

Wij hadden een aantal jaar geleden al een eerste kennismaking gehad. We moesten een weekend weg. En tja, dan wil je natuurlijk iets goeds voor je Labjes en we hadden niemand om op te passen. Na wat zoeken op het internet vonden wij De Bommel. Een dieren- en labradorpension. Nou, beter kan niet, zou je zeggen. Dus hebben we gelijk een afspraak gemaakt. Caroline nam echt de tijd om alles uit te leggen en te laten zien.

Het zag er geweldig uit. Je levert, zoals Caroline zegt "de nakende hond" af en zo krijg je ze ook weer terug :) Helemaal goed!

Die zomer gingen wij twee weken naar Spanje op vakantie. En onze hondjes Bo en Indy gingen dan ook twee weken bij De Bommel op vakantie.
Op een donderdag gingen wij ze wegbrengen. Wel moeilijk hoor, twee weken zonder je beestjes. We gaan ze heel erg missen. En zij ons vast ook…………..hm. Twee zenuwachtige hondjes zaten voor de deur te wachten tot ze eindelijk naar binnen mochten. Ze waren er immers al eens geweest. Maar er zaten nog veel meer bruine zenuwachtige labjes voor de deur te wachten. En allemaal konden ze niet wachten tot ze door die blauwe deur mochten. Toen we aan de beurt waren stierden onze twee naar binnen. Ze keken niet eens achterom toen ze met een medeweker door de tussendeur gingen! En wij keken ze beteuterd na.
Ik had nog heel slim in de auto bedacht dat we misschien een paar botten konden kopen en dat ze die dan misschien zo nu en dan konden geven. Maar wat stond daar op de counter? Een verwenpakket! Super! Dus op het moment dat Caroline vroeg: "willen jullie gebruik maken van het verw…", riep ik onmiddellijk "JA". Tja, je wilt toch ook niet dat wanneer ze met het verwenmandje langskomen, dat ze jouw kindjes overslaan, toch?! :)

Toch kon ik het niet laten om in de vakantie naar andere hondjes te kijken. En wat zie je er dan ineens veel, zeg. Ik had Bo en Indy ook best kunnen meenemen, dacht ik. Maar heel realistisch denk je dan toch: daar doe ik ze absoluut geen plezier mee. Bloedheet. Druk strand. Een piepklein huisje op een enorme camping. waarin Stieneke en ik elkaar zelfs in de weg liepen. En waar je zo ongeveer de afwas vanaf het toilet kan doen.

Toch een dag eerder naar huis vanwege het slechte weer. En Caroline had nog zo gezegd… Maar het was te laat om te bellen dat we eerder kwamen. Dus konden we ze toch pas maandag ophalen. Wat is het dan stil in huis! 's Morgens geen kwispelende honden die botten, beertjes en ballen komen brengen en die lekker lomp tegen je aan komen hangen.
Eindelijk maandag! Daar zaten we weer te wachten tot we ze mee konden nemen. En nou zaten wij zenuwachtig te wachten tot we door de blauwe deur mochten. Gelukkig zaten er meer mensen met hetzelfde gevoel. Nu stierden wij door de deur. En daar kwamen ze op ons af met een blik van "oh leuk, nog meer mensen…….eh, wie zijn jullie ook alweer?" Indy kwam hallo zeggen, draaide zich om en wierp zich zo ongeveer in de armen van een medewerkster van De Bommel. En Bo was allang weer bezig met andere dingen. Ook dat zegt voor ons helemaal genoeg.
De vermoeidheid trad op in de auto. Net als kindertjes die van schoolreisje komen. Bo viel ogenblikkelijk in slaap. En Indy, die eigenlijk het liefst voorin op schoot wil, valt met haar hoofd rechtop tegen de stoelleuning, neus in de lucht, in slaap. Thuis is het even op (zie foto). Maar de volgende dag……zijn ze er weer helemaal klaar voor! Ik weet zeker dat Bo en Indy net zo'n leuke vakantie hebben gehad als wij!

Groetjes, Natasja, Stieneke, Bo en Indy