Er zijn van die momenten in je leven of dat van een ander dat je wel eens muisje zou willen spelen. In dit geval gewoon effe ‘kiekeboe’ in hondencrèche de Bommel.

Wat is namelijk het geval? Sinds bijna twee jaar vertoeft onze bruine beardy Tessel regelmatig in Wadenoyen. Tes is met haar 13,5 jaar een wat je inmiddels toch wel mag noemen dame op leeftijd met allerlei kleinere en grotere kwalen. Toch geniet ze nog volop van haar leventje en brengt ze de dagen door met veel (uit)slapen, heftig snurken, korte wandelingetjes, lekker eten en zo nu en dan - als ze daar zin in heeft - wat dollen met de poezemannen.

Zo rustig als ze thuis is, ze is namelijk stokjesdoof, behoorlijk slechtziend en heeft last van artrose, zo uitgelaten en balorig wordt ze als ze ook maar het idee heeft dat ze richting de Bommel gaat.

Het feest begint voor haar eigenlijk al op het moment dat ik ‘s ochtends om half zeven haar brokken in plastic zakje stop. Ongeduldig en met haar staart parmantig in de lucht staat ze dan naast me en kijkt me aan met een blik van: ‘niet zo teuten, want ik ben er weer helemaal klaar voor’. Tijd om buiten nog even te piesen of te poepen heeft mevrouw dan al helemaal niet meer. Het enige wat ze nog wil dat is die auto in.

Op de snelweg van Nijmegen naar Wadenoyen houdt ze zich, als er tenminste geen files zijn, nog enigszins gedeisd. Zo gauw we echter onder aan de afslag richting Wadenoyen komen, breekt de pleuris los. Met haar neus tegen de voorruit piept ze er lustig op los alsof ze wil zeggen: ‘schiet eens een eindje op jij’. Eenmaal aangekomen op de parkeerplaats van de Bommel weet ik niet hoe snel ik haar spullen en de chipkaart tevoorschijn moet toveren… Een blaffende beardy in een auto is namelijk niet echt goed voor je gehoor.

Eenmaal uit de auto getild, trippelt Tes vrolijk en eigenwijs als een kwieke, jonge blom richting haar soortgenoten. Het feest lijkt haar niet snel genoeg te kunnen beginnen.

Als ik vervolgens weer naar m’n auto terugloop en haar enthousiast boven alles uit hoor blaffen, kan ik een grijns van oor tot oor niet onderdrukken. Vraag me op die momenten altijd weer af hoe Caroline en de andere medewerkers van de Bommel dat toch voor elkaar krijgen… Er lijkt me een partij positieve energie op dat beestje losgelaten te worden…

Ik zou om die reden overdag dan ook wel eens muisje willen spelen in de Bommel. Ik krijg namelijk van die fantasieën van een Tessel die vanuit de opvangkennel heel gezellig naar de, zoals Caroline dat noemt, ‘oude-van-dagen’-club hobbelt en daar aan allerlei activiteiten deelneemt: ochtendgymnastiek op cd-tje Koosie Alberts, relaxen bij dvd-tje Samson en Gert, griezelen bij videootje ‘Beethoven II’, blikje Red Bull, uurtje bejaarden-zwemmen, dutje, uurtje kuiltje graven en ten slotte een bezoekje aan de hondenkapsalon voor een bad en een borstelbeurt.

Afijn, ik heb al van alles bedacht, maar kom er maar niet achter. En Tes, tja daar word ik ook niet wijzer van, want daar komt niet veel meer uit als ze eenmaal in de auto ligt om de terugreis te aanvaarden. Helemaal tevreden ligt ze dan uitgeblust en wel nog na te genieten van weer een enerverende dag. Ik hoop voor haar dat er nog veel van die dagen mogen komen.

Annelies van Stijn