Nu bijna 7 jaar geleden wilden we graag een nieuwe huisgenoot erbij. Van een dierenarts hoorden we over een kennel in Wamel, die gespecialiseerd was in Labrador Retrievers. En zo kwamen we bij Caroline en Wim van de Lagemaat. De eerste kennismaking bij hen aan de keukentafel verliep heel ontspannen en we besloten te gaan voor een jonge Labrador. Wat voor ons erg van belang was dat onze jonge pup (en later grote hond) in vakantietijden een prima logeerplek zou hebben. Caroline had, aanvankelijk op kleine schaal, de mogelijkheid voor vakantieverblijf.

Begin februari 2001 zou Juanita een nest puppies krijgen. Op 11 februari werd Beau geboren, samen met nog 7 broertjes en 3 zusjes. Traditiegetrouw werd het nest vernoemd naar iets of iemand in de directe omgeving van Caroline. Een goede vriendin was bij de geboorte van het nest aanwezig en zo heette onze jonge pup vanaf dat moment Beau Everdina van de Victoriahof.
Zo'n 7 weken later kwam Beau bij ons in huis, waar hij al meteen beste maatjes was met onze dochter Anouschka, toen 2 ½ jaar oud. Het "programma" van uitlaten, trainen en opvoeden kon beginnen. Het eerste jaar had Beau een eigen huisje in onze kamer in de vorm van een ruime bench. Na enkele maanden zijn we gestart met een puppy-training, gegeven door Caroline zelf en daardoor behoorlijk gericht op jonge Labradors.
Gestaag groeide het jonge diertje uit tot een lieve en aanhankelijke hond. Lekker drukke en onstuimige momenten wisselen af met tijden dat hij uitgeteld en sloom in zijn mand of op een matje ligt. De ene keer reageert hij snel en veert hij overeind; even erna tilt hij voorzichtig één ooglid op en laat hij het hele gezinsgebeuren relaxed aan zich voorbij gaan. Waar wij ons in het begin afvroegen of er wel geluid in onze viervoeter zou zitten, zijn we nu blij met een hond die niet bij het minste of geringste staat te blaffen en grommen. Bij een keuring als waak- of politiehond zou hij ongetwijfeld een dikke onvoldoende scoren. Voor ons geen enkel probleem, bij ons is hij in huis als maatje en als stoei- en knuffelhond. En dat levert hem een ruime tien op.

Vrijwel het hele jaar is hij onze gezellige en vriendelijke huisgenoot, maar tijdens onze vakanties en sporadisch een lang weekend gaat Beau ook op vakantie. Dan gaat hij naar 'huis', of zoals onze dochter zegt: dan gaat hij bij zijn moeder spelen en logeren; bij zijn eigen moeder Juanita en bij zijn tweede moeder Caroline.

Wij hebben Beau nu ruim 6 jaar. Geen moment hebben we spijt gehad van deze hond. Zowiezo is een Labrador bij uitstek geschikt als gezinshond, maar daarnaast is het karakter van onze hond, en waarschijnlijk van het hele nest, fantastisch. We hopen nog lang van onze kameraad te mogen genieten. Hopelijk geniet hij evenzeer van het wonen bij ons. Over de weken dat hij in Wadenoijen is maken wij ons al helemaal geen zorgen. Hij kan daar stoeien en ravotten met de andere vriendjes die er wonen of logeren. Hij voelt zich daar helemaal thuis.
Over 2 dagen is het weer zover. Terwijl wij zelf gaan genieten van de Zuid-Europesche zon, woont Beau bijna 3 weken in Wadenoijen. Daar slaapt en eet hij om overdag door de wei te rennen en te denderen en te stoeien met zijn vakantie vriendjes: de andere Labradors die op de Bommel wonen of logeren.
Als wij na onze vakantie hem dan weer ophalen is hij energiek en uitgeteld tegelijk. Gewassen en geborsteld gaat hij ook graag weer met ons mee naar zijn eigen huis.

Wij gaan weer een jaar genieten van onze Beau, onze Labrador, maar vooral van de grote vriend van onze dochter Anouschka.

Marthy, Hannie en Anouschka Luypen