Wij wisten het al heel snel: wij wilden graag een hond! Omdat wij tevens een kinderwens hadden moest het natuurlijk wel een kindvriendelijke hond zijn, die zich aan zou kunnen passen als er kindjes zouden komen. Na een uitgebreid onderzoek - via internet, boeken, etc. - werd besloten dat het een labrador zou moeten worden.

Na het besluit voor een "lab", moest er ook een fokker worden gevonden. Dat bleek nog moeilijker dan het bepalen van het ras! In kranten wordt er natuurlijk volop geadverteerd. Maar ja, hoe weet je of dat goede fokkers zijn?

We zijn met diverse mensen gaan praten en kregen veel vreselijke verhalen te horen over "foute" fokkers. Dan is het als 'leek' natuurlijk erg moeilijk om een fokker te vinden die wel goed is. Uiteindelijk kregen wij via via de tip om bij Dierenpension de Bommel te gaan kijken. Dus op een zonnige zaterdagochtend zijn wij daar naartoe gereden voor een kijkje en een kennismaking.

De honden die we zagen rondlopen waren prachtig! We werden meteen enthousiast! Maar ja, als wij dachten dat wij zo maar een hondje konden kopen, dan hadden we het goed mis!! We zijn twee keer op bezoek geweest en hebben toen uitgebreid met Caroline gesproken (dit was overigens verplicht, maar bleek uiteindelijk ook heel gezellig te zijn!). We werden uitgebreid uitgehoord over het ontstaan van onze wens, onze visie op het opvoeden van de hond, onze wensen ten aanzien van de toekomst, etc.

Na deze gesprekken wisten we het helemaal zeker: deze vrouw houdt van al haar honden en zal er alles aan doen om ervoor te zorgen dat ze goed terecht komen. Dan heb je als koper natuurlijk ook de garantie dat de honden van goede komaf zijn - iemand die zo veel moeite doet om ze goed te plaatsen zal ook alle mogelijke zorg besteden aan het fokken zelf! We hebben later wel eens grapjes gemaakt dat er geen toetsing is om vader en moeder te worden, maar een zeer uitgebreide selectie wordt gedaan voordat je een lab van Caroline en Wim mee krijgt!!

We zijn uiteindelijk 'goedgekeurd' en hebben een prachtige bruine lab gekregen, die wij de naam Chico hebben gegeven. Een prachtig - en eigenwijs - beestje, waar we bijna acht jaar van hebben genoten. In die tijd zijn onze twee dochters geboren, en Chico had daar geen enkel probleem mee. Hij werd weer wat waakzamer en bleef altijd dicht bij de meisjes in de buurt! Helaas hebben wij Chico niet kunnen houden. Onze oudste dochter heeft tijdens haar geboorte een hersenbeschadiging opgelopen en het is voor ons te zwaar om de zorg voor haar (en haar zusje) te combineren met het zorgen voor een hond.

Ook tijdens dit (voor ons vreselijk moeilijk) proces - we hebben na lang wikken en wegen besloten om Chico uit huis te plaatsen - bleken Caroline en Wim weer een rots in de branding. Toen wij Caroline belde om te vragen of zij ons zou kunnen helpen, aarzelde ze geen moment. Nog voordat we konden uitleggen waarom we Chico uit huis wilde plaatsen, gaf zij al aan dat hij terug moest komen bij haar. Op een grijze maandagmiddag zijn we dus na heel veel jaren weer terug geweest bij Dierenpension de Bommel. Met heel veel tranen - en toch rust omdat hij in goede handen zou zijn - hebben we Chico achtergelaten.

In de periode daarna hebben we veel e-mail contact gehad met Caroline. Inmiddels heeft zij een nieuw huisje voor hem gevonden, waar hij zelfs een lab huisgenootje heeft! We weten zeker dat ons maatje goed terecht is gekomen, en hebben nu dus vrede met ons besluit! Wij hebben ontzettend genoten van alle goede jaren met Chico, en zijn ontzettend blij dat wij ooit - lang geleden - bij Caroline en Wim terecht zijn gekomen!!