Mensen vragen wel eens hoe ik dat doe: een eigen bedrijf, een kindje van 4 en een hond combineren qua tijd. Simpel: ik ga naar de school van m'n zoon, die zwaai ik uit. Dan rijd ik naar dierenpension De Bommel in Wadenoyen. Als ik op ongeveer een kilometer ben van het pension, dan begint Rekel, mijn vizsla draadhaar, achter in de auto met zingen. Ik noem het zingen omdat het tussen piepen en een opera in zit. Rekel zingt als 'ie ziet dat we onderweg zijn naar De Bommel. Met mijn toegangspas kom ik de verwarmde wachthokken in. Kwispelend gaat hij een warm hok in. Ik schrijf op hoe laat ik hem kom ophalen. En dat 'ie ook lunch mag. Ik rijd weg. En ik weet: Rekel is al de speelwei in. Met al z'n vriendjes. En als ik hem kom halen kwispelt ie nog steeds. Kortom: voor Rekel en mij is dierenpension De Bommel een wonder voor viervoeters. Eén groot feest. Ze hebben er zelfs een verwenarrangement (ja, inderdaad kluifjes!) en een trimsalon. Het is dat ik geen hond ben, want dat wist ik wel waar ik m'n speeldagen doorbracht!

Groet,
Susanne van Dijk, Gameren, baasje van Rekel (Vizsla Draadhaar van zes jaar)