Hier een reactie over onze ervaring met De Bommel deze zomer en hoe wij dat als baasjes hebben ervaren.

Wij hadden een aantal jaar geleden al een eerste kennismaking gehad. We moesten een weekend weg. En tja, dan wil je natuurlijk iets goeds voor je Labjes en we hadden niemand om op te passen. Na wat zoeken op het internet vonden wij De Bommel. Een dieren- en labradorpension. Nou, beter kan niet, zou je zeggen. Dus hebben we gelijk een afspraak gemaakt. Caroline nam echt de tijd om alles uit te leggen en te laten zien.

Het zag er geweldig uit. Je levert, zoals Caroline zegt "de nakende hond" af en zo krijg je ze ook weer terug :) Helemaal goed!

Die zomer gingen wij twee weken naar Spanje op vakantie. En onze hondjes Bo en Indy gingen dan ook twee weken bij De Bommel op vakantie.
Op een donderdag gingen wij ze wegbrengen. Wel moeilijk hoor, twee weken zonder je beestjes. We gaan ze heel erg missen. En zij ons vast ook…………..hm. Twee zenuwachtige hondjes zaten voor de deur te wachten tot ze eindelijk naar binnen mochten. Ze waren er immers al eens geweest. Maar er zaten nog veel meer bruine zenuwachtige labjes voor de deur te wachten. En allemaal konden ze niet wachten tot ze door die blauwe deur mochten. Toen we aan de beurt waren stierden onze twee naar binnen. Ze keken niet eens achterom toen ze met een medeweker door de tussendeur gingen! En wij keken ze beteuterd na.
Ik had nog heel slim in de auto bedacht dat we misschien een paar botten konden kopen en dat ze die dan misschien zo nu en dan konden geven. Maar wat stond daar op de counter? Een verwenpakket! Super! Dus op het moment dat Caroline vroeg: "willen jullie gebruik maken van het verw…", riep ik onmiddellijk "JA". Tja, je wilt toch ook niet dat wanneer ze met het verwenmandje langskomen, dat ze jouw kindjes overslaan, toch?! :)

Toch kon ik het niet laten om in de vakantie naar andere hondjes te kijken. En wat zie je er dan ineens veel, zeg. Ik had Bo en Indy ook best kunnen meenemen, dacht ik. Maar heel realistisch denk je dan toch: daar doe ik ze absoluut geen plezier mee. Bloedheet. Druk strand. Een piepklein huisje op een enorme camping. waarin Stieneke en ik elkaar zelfs in de weg liepen. En waar je zo ongeveer de afwas vanaf het toilet kan doen.

Toch een dag eerder naar huis vanwege het slechte weer. En Caroline had nog zo gezegd… Maar het was te laat om te bellen dat we eerder kwamen. Dus konden we ze toch pas maandag ophalen. Wat is het dan stil in huis! 's Morgens geen kwispelende honden die botten, beertjes en ballen komen brengen en die lekker lomp tegen je aan komen hangen.
Eindelijk maandag! Daar zaten we weer te wachten tot we ze mee konden nemen. En nou zaten wij zenuwachtig te wachten tot we door de blauwe deur mochten. Gelukkig zaten er meer mensen met hetzelfde gevoel. Nu stierden wij door de deur. En daar kwamen ze op ons af met een blik van "oh leuk, nog meer mensen…….eh, wie zijn jullie ook alweer?" Indy kwam hallo zeggen, draaide zich om en wierp zich zo ongeveer in de armen van een medewerkster van De Bommel. En Bo was allang weer bezig met andere dingen. Ook dat zegt voor ons helemaal genoeg.
De vermoeidheid trad op in de auto. Net als kindertjes die van schoolreisje komen. Bo viel ogenblikkelijk in slaap. En Indy, die eigenlijk het liefst voorin op schoot wil, valt met haar hoofd rechtop tegen de stoelleuning, neus in de lucht, in slaap. Thuis is het even op (zie foto). Maar de volgende dag……zijn ze er weer helemaal klaar voor! Ik weet zeker dat Bo en Indy net zo'n leuke vakantie hebben gehad als wij!

Groetjes, Natasja, Stieneke, Bo en Indy

Regelmatig op zaterdag ben ik (Sanne) te vinden bij Caroline om even met de tollers te mogen spelen en knuffelen.

Hallo beste mensen, lieve hondenbezitters.

Even voorstellen: Hoi, ik ben Erik, 41 jaar geleden geboren in Eindhoven, waar ik nog steeds woon en werk. Ik houd van mijn vrouw Annelies en mijn dochter Sanne van 8 jaar. Helaas, voor mijn postuur, houd ik ook van lekkere dingen. Een echte Bourgondiër zal ik maar zeggen! Als dierenliefhebber zocht ik ongeveer 1 ½ jaar geleden naar een geschikte nieuwe huisgenoot van het soort "beste vriend".

Hondenliefhebbers spitsen natuurlijk meteen de oren, die herkennen de term "beste vriend" vast en zeker.
Na een uitgebreide speurtocht en na ook na een tip van een kennis (bedankt nog Peter!) viel tussen al die rassen de Nova Scotia Duck Tolling Retriever, ofwel de "Toller" steeds vaker op.
De oorspronkelijk uit Canada (Nova Scotia) afkomstige "Toller" is een intelligent en speels ras, vriendelijkheid ten top door zijn goudeerlijke karakter.

Via de puppy bemiddeling kwam na maanden wachten een verlossend telefoontje van Ben Huijsdens van de vereniging van Nova Scotia Duck Tolling Retrievers.
Er is een nestje met leuke puppy's geboren bij dierenpension "de Bommel" in Wadenoijen.
Ik zeg nog WAAR? Wadenoijen? Ben stelde gerust dat het bij Geldermalsen ligt. Oké, dat was wat herkenbaarder.
Na telefonische een afspraak gemaakt te hebben met de eigenaresse Caroline van de Lagemaat van "de Bommel" gingen mijn vrouw en ik in het weekend  middags op pad met de duidelijke routeomschrijving die Caroline ons telefonisch had doorgegeven.

Het was gemakkelijk te vinden. De ontvangst was hartelijk. Caroline en haar man Wim hadden de koffie al klaar. Caroline begon te vertellen over haar pension en haar grote passie: Als liefhebberij, Labrador Retrievers en Tollers op een volledig verantwoorde wijze fokken.
Tijdens alle benodigde informatie (én dat is veel hoor!) is duidelijk hoeveel Caroline om haar honden geeft. Ook de vader en moeder van de puppy's worden uitgebreid voorgesteld. Dossiers en bewijsmateriaal over gezondheid komen ook uitgebreid aan de orde.

De huisregels (én Caroline) zijn héél erg streng, maar rechtvaardigen de liefde voor haar dieren. Risico's zoals ziekten en kans op afwijkingen worden uitgesloten.
Eerst moesten wij toch wat wennen aan deze strikte dame! Recht door zee gaf zij duidelijk aan wat de voorwaarden zijn om een pup van haar over te nemen.
De 1e voorwaarde is dat zij er van overtuigd moet zijn dat de pup een goed tehuis krijgt en de baas goed voor hem of haar zal zorgen. Is dat gevoel er niet, dan kom je de kraamkamer gewoon niet in. Je kunt onverrichter zaken "retour afzender!". In beginsel lijkt het vreemd, maar als je hier dieper over nadenkt, redeneert zij alleen maar vanuit het feit, wat het allerbeste is voor haar dieren.
Wij vielen in de smaak en hadden dus mazzel, wij mochten de kraamkamer wél in. Het viel meteen op dat de hygiëne top was. De kraamkamer was zo ingericht dat deze heel goed schoon te houden was. De lucht was zuiver en geurde niet vervelend.
Natuurlijk was door ons vooraf al de nodige informatie ingewonnen hoe je het beste een keuze kunt maken, of niet natuurlijk. Dat kan ook.
Eerst even moeder begroeten, Zeline is haar naam, ze laat zich graag aaien en knuffelen, dat blijkt…
Daar liepen en piepten ze, de puppy Tollers…. Het begon Ohhh. Ahhh… Ohh… Ehhh…én die dan, wat een… (vult u zelf maar in!)

Enkele puppy's waren al besproken, maar de allerleukste nog niet… Dat leuke en dappere reutje, Dat was hem. De tekening was al erg duidelijk, mooie witte pootjes, wit neusje en een witte borstpartij. Een knappe verschijning!
De naam was eigenlijk al bekend bij ons Als het een jongen is, noemen we hem Guus. Dat wast hem dus: Guus Laros van de Victoriahof!
De naam Laros komt van Marieke Laros, één van de trouwe medewerksters van Caroline, (overigens ook een dierenliefhebster bij uitstek!). Zij was aanwezig bij de bevalling, vandaar! De Victoriahof heeft betrekking op het bedrijf en huis van Caroline en Wim. Al hoewel de fokkerij echt een hobby is !

Tijdens een korte rondleiding buiten op het erf komt ook het dierenpension met dagopvang aan de orde. Ook hier zijn er strikte huisregels om risico's uit te sluiten en de hygiëne te waarborgen. Niet alleen maar hygiënische schone kennels, maar ook de verplichte inentingen die de honden voor hun komst al moeten hebben gehad.
Toch al met al een geruststellende gedachte als je jouw hond in professionele handen kunt achterlaten. Je werkdag, vrije dag of vakantie kan zeker zonder zorgen beginnen.

Caroline vertelt ook nog vol passie over haar achtergrond als dierenartsassistente, als gedrags -hondentraining die zij geeft. Een paar keer per week kun je terecht voor een perfecte honden training.
Ik had een erg goed gevoel na de uitleg over de achterliggende gedachten bij diverse commando's. Zij gebruikt commando's in combinatie met gebaren. Toch wel erg bijzonder én handig om zonder te schreeuwen (in Brabant: Kwékken) je hond naar je toe te laten komen!

Guus is inmiddels 1 ½ jaar bij ons in het gezin. Alles wat voorspelt was met een Tollertje in huis is ook echt uitgekomen. Geen gemakkelijke tijd. Guus was en is inderdaad leuk én was vooral ook hééél ondeugend!
Ook ben ik nog steeds bijna wekelijks op zaterdag te vinden op het trainingsveld van Caroline. Guus weet exact wanneer het weer tijd is om naar Caroline te gaan. Hij is dan bijna niet meer te houden om de auto in te "vliegen".

Guus mag na een uurtje behendigheidstraining ook nog een uurtje gehoorzaamheids training bijhouden. Bijhouden….? Ja zeker. Eigenlijk heeft hij de gehoorzaamheidstraining misschien niet echt meer nodig.
Maar wat een plezier heeft dat beestje elke zaterdagochtend. Soms ziet hij zijn broers en zussen weer eens. Maar ook andere vrienden van hem zoals o.a. Sam & Moos, Beau, Storm, Max, Cas ,Invierno Ivar en de "altijd orde op zaken stellende" Maple, en de rest ravotten voor en ná de trainingen dat het een lieve lust is. De rest van de zaterdag heeft je hond niet veel aandacht meer voor je, dat kan ik u verzekeren. Haha.

Na de training drinken de bazen en bazinnen een lekker "bakkie" koffie en worden ervaringen uitgewisseld. Reuze gezellige club. Waar ook veel wordt gelachen.
Caroline is vaak het doelwit van onze grappen, maar ja zij vraagt er dan ook wel om. Dan zie je de echte Caroline. Opgewekt, grappen makend en terugpestend. Toch blijft gastvrijheid bij Caroline en Wim hoog in het vaandel staan.

Ook de uiterlijke verzorging van onze trouwe viervoeters is natuurlijk van groot belang. Alle aandachtsgebieden en ledematen komen in de trimsalon uitgebreid aan bod. Én je mag er gerust bij blijven als het uitkomt en je de tijd hebt hoor! Als Guus zijn "grote- of kleine beurt" heeft gehad, is hij weer helemaal het manneke!

Prachtige pluimstaart, glanzende vacht, pootjes mooi geknipt. Op en Top verzorgd. Bovendien ruikt hij erg lekker wat hij zelf niet vervelend lijkt te vinden. (wat is nu het geheim van jouw lotion, Caroline?)
Tijdens het trimmen van de hond krijg je tips en komen er soms ook nog wetenswaardigheden aan bod, zoals wondjes door glas of zo, die hij gehad blijkt te hebben onder bijvoorbeeld een pootje. Toch handig om te weten, je let nu op straat toch nét even beter op zaken die er eigenlijk niet thuis horen.

Ook tijdens vakanties en minivakanties is Guus welkom in het dierenHotel 'de Bommel". Met name Hotel met de hoofdletter H! Als wij na de vakantie Guus ophalen is hij natuurlijk blij om de baas weer te zien. Maar je merkt aan alles dat hij het bijzonder naar zijn zin heeft gehad. Hij gaat dan ook altijd wel érg graag mee de auto in naar "de Bommel".
Nee, die heeft hier vast niet alleen maar in een hokkie gezeten. In de grote speelweide heeft hij zeker dagelijks zoveel kunnen ravotten en stoeien met soortgenoten én het personeel dat hij na het speelparadijs als een tevreden Toller kan gaan slapen en dromen.

Hopelijk heb ik u wat meer kunnen vertellen over het bedrijf van Caroline (en Wim) van de Lagemaat.

Ik ben in ieder geval een tevreden klant die graag een stukje om wil rijden voor een betrouwbaar adres voor een goede en leuke training en de juiste verzorging.
Een pension waar ik mijn "beste vriend" met een gerust hart kan achterlaten.
Dat blijkt als ik hem afgeef en hij niet eens meer naar me omkijkt en met opgeheven borst en staart, parmantig het pension in een drafje binnengaat.

Eric Maas

Wij vinden het pasjessysteem nou in één woord geweldig.

We kunnen hem ’s morgens al net na 6 uur brengen de deur gaat open via het pasje we zetten Roy in een kennel waar hij dan uit gehaald wordt om de hele dag lekker te spelen. Aan het eind van de middag op de tijd die wij door gegeven hebben wordt hij weer in 1 van de kennels gebracht en daar zit hij dan netjes op zijn baasje te wachten. Hij is meestal lekker geborsteld en lekker moe heerlijk als de baasje ook de hele dag gewerkt hebben.

Roy vindt het ook fantastisch want hij is al heel blij als hij ’s morgens de auto in mag want dan denkt hij spelen. Het voordeel van een pasje is dat je niemand nodig heb en binnen 5 minuten gehaald en gebracht heeft.

Nogmaals FANTASTISCH

Herman en Marleen Hol
En een lik van Roy

Ik vind de dagopvang nog steeds een gat in de markt.

Sinds 4 jaar maak ik er nu gebruik van voor mijn Berner Sennenhond Kees.
En niet alleen ik ben enthousiast, ook Kees.
Aan Kees kan ik zien dat zij met veel plezier twee dagen (soms drie) naar de dagopvang gaat.
Ruime openingstijden, makkelijk toegankelijk met een uniek systeem (pasje met een chip), schone kennels, grote buitenverblijven, noem maar op.
Ook de grote mate van flexibiliteit moet genoemd worden.
De hond toch een nachtje laten slapen, géén probleem.
De hond moet op vaste tijden een pilletje, géén probleem.
De hond kan een keer vroeg opgehaald worden of een keer wat later, géén probleem.
De jaarlijkse inentingen, ik zie de dierenartsnota wel verschijnen.
Trimbeurt: 

Wassen en knippen, iedere 6 weken is Kees ingepland en springt zij fris geknipt weer in de auto.

Zelfs nadat Kees verlamd was geraakt aan een achterpoot, is, er tijdens zijn verblijf in de dagopvang, dagelijks met Kees geoefend .. zij loopt weer! 
Petje af.
1,5 Jaar geleden ben ik van werk veranderd. In plaats van in Tiel te werken, ben ik in Arnhem gaan werken. 
Vanuit Druten betekent dit voor mij zowel 's ochtends als 's avonds één uurtje extra rijden. Maar ik het er nog geen moment over nagedacht om naar een andere opvang te gaan. 

Die extra uurtjes in de auto wegen voor mij niet op tegen het plezier wat Kees en ik bij de Bommel hebben!

Groetjes Y.Akkermans

Hallo lieve mensen, Wij zijn Quibble en Biggles, een teefje  en een reu van. Al jaren, als mijn baasje op vakantie gaat, komen we op bezoek in dit geweldige pension. Wij gaan lekker spelen, in het zand en in het water en maken er soms een zootje van. Maar we genieten hier enorm. Eerst was mijn baasje bang om mij daar naar toe te brengen, maar al na ons eerste bezoek helemaal gerustgesteld. Weet je waarom: als we thuiskomen doen we net alsof we niet zijn weggeweest, dus we passen ons gewoon weer aan het oude patroon aan, laten niets merken en doen weer heel gewoon. Dat vindt mijn baasje heel prettig en daarom brengt zij ons steeds terug. Maar wat moet je nu als je ondertussen een wat bejaarde reu bent en veel medicijnen nodig hebt en extra zorgen.

Nou gewoon niet moeilijk doen hoor: gewoon weer naar het pension gaan en met de extra zorg en begeleiding van Caroline, Wim en medewerkers gaat dit allemaal perfect. Ik kom er nog beter uit dan dat ik er in ga!!!

Dus kortom: een geweldig pension voor ons en ook mijn baasje laat me nu, ondanks mijn beperkingen, ook gewoon lekker op vakantie gaan.

Wim en Caroline, wij als bezitters van onze 2 geweldige Goldens, heel hartelijk dank voor jullie goede zorgen. Tot het volgend weekend.

P.S.: wij (Biggles en Quibble) komen zo weer een weekend 
 
Hartelijke groet van
Jacques en Annie Oostrom (Oss)

Hierbij een reactie over het voer dat wij gebruiken.

Dit zijn onze  2 tollerteefjes ze krijgen al vanaf hun geboorte het voer van Happy dog.

Eerst aten ze puppybrokken en toen ze ruim een jaar waren gingen we over op de naturcroq brokken. De overgang hiermee is bij beide tollers goed gegaan.

Onze tollers zijn in goede conditie en hun vacht ziet er ook prachtig uit, ook eten ze het erg graag.

Wij zijn dan ook zeer tevreden over het VOER van HAPPYDOG ..

 Stephanie 

Hallo lieve mensen,

Wij zijn Golden Retrievers Quibble een teefje en Biggles, een reu van .
Hier zijn wat nieuwe foto's van ons.
En tot gauw weer , want onze vakanties in "de Bommel" zijn al weer diverse keren geboekt voor dit jaar.
En ook in dagopvang zijn we snel van de partij.

Hartelijke groet van
Jacques en Annie Oostrom, Oss

Hallo, Zo, ik ben weer lekker uitgerust !!!!! Dus eerst een bedank briefje maken voor alle mensen uit het HondenHotel. Mijn naam is Diezel, kennen jullie mij nog ???? Ik ben die kleine bruine labrador pup van 5 maanden, die best een beetje ontdeugend is.

Afgelopen weekend heb ik voor de eerste keer bij jullie gelogeerd. Proeflogeren noemen ze dat, voor de zomer vakantie.
Mijn baasje dacht dat ik moest wennen, nou dat was dus mooi NIET zo !!!!!
Fantastisch vond ik het. Lekker naar buiten met allllll mijn soortgenoten ( even niet zitten voor de brokken, geen nee !!! en geen Foei ).
Toen de logeerpartij bijna was afgelopen ben ik ook nog naar de hondenkapper geweest. Mijn vacht is picobello verzorgt en ik ruik weer lekker fris. (geen spoortje van het ravotten met mijn vriendjes)

Ik kom zeker voor de zomervakantie nog een paar keer "proef"??? logeren, als ik daar mijn baasje blij mee maak ( hi hi hi hi ) Het was maar 2 dagen maar ik vond het echt geweldig ( Het was een echt hondenleven).

Een Poot van Diezel,

en de groetjes van: Anita, Rob, Nick & Mike Verschoor.

Er zijn van die momenten in je leven of dat van een ander dat je wel eens muisje zou willen spelen. In dit geval gewoon effe ‘kiekeboe’ in hondencrèche de Bommel.

Wat is namelijk het geval? Sinds bijna twee jaar vertoeft onze bruine beardy Tessel regelmatig in Wadenoyen. Tes is met haar 13,5 jaar een wat je inmiddels toch wel mag noemen dame op leeftijd met allerlei kleinere en grotere kwalen. Toch geniet ze nog volop van haar leventje en brengt ze de dagen door met veel (uit)slapen, heftig snurken, korte wandelingetjes, lekker eten en zo nu en dan - als ze daar zin in heeft - wat dollen met de poezemannen.

Zo rustig als ze thuis is, ze is namelijk stokjesdoof, behoorlijk slechtziend en heeft last van artrose, zo uitgelaten en balorig wordt ze als ze ook maar het idee heeft dat ze richting de Bommel gaat.

Het feest begint voor haar eigenlijk al op het moment dat ik ‘s ochtends om half zeven haar brokken in plastic zakje stop. Ongeduldig en met haar staart parmantig in de lucht staat ze dan naast me en kijkt me aan met een blik van: ‘niet zo teuten, want ik ben er weer helemaal klaar voor’. Tijd om buiten nog even te piesen of te poepen heeft mevrouw dan al helemaal niet meer. Het enige wat ze nog wil dat is die auto in.

Op de snelweg van Nijmegen naar Wadenoyen houdt ze zich, als er tenminste geen files zijn, nog enigszins gedeisd. Zo gauw we echter onder aan de afslag richting Wadenoyen komen, breekt de pleuris los. Met haar neus tegen de voorruit piept ze er lustig op los alsof ze wil zeggen: ‘schiet eens een eindje op jij’. Eenmaal aangekomen op de parkeerplaats van de Bommel weet ik niet hoe snel ik haar spullen en de chipkaart tevoorschijn moet toveren… Een blaffende beardy in een auto is namelijk niet echt goed voor je gehoor.

Eenmaal uit de auto getild, trippelt Tes vrolijk en eigenwijs als een kwieke, jonge blom richting haar soortgenoten. Het feest lijkt haar niet snel genoeg te kunnen beginnen.

Als ik vervolgens weer naar m’n auto terugloop en haar enthousiast boven alles uit hoor blaffen, kan ik een grijns van oor tot oor niet onderdrukken. Vraag me op die momenten altijd weer af hoe Caroline en de andere medewerkers van de Bommel dat toch voor elkaar krijgen… Er lijkt me een partij positieve energie op dat beestje losgelaten te worden…

Ik zou om die reden overdag dan ook wel eens muisje willen spelen in de Bommel. Ik krijg namelijk van die fantasieën van een Tessel die vanuit de opvangkennel heel gezellig naar de, zoals Caroline dat noemt, ‘oude-van-dagen’-club hobbelt en daar aan allerlei activiteiten deelneemt: ochtendgymnastiek op cd-tje Koosie Alberts, relaxen bij dvd-tje Samson en Gert, griezelen bij videootje ‘Beethoven II’, blikje Red Bull, uurtje bejaarden-zwemmen, dutje, uurtje kuiltje graven en ten slotte een bezoekje aan de hondenkapsalon voor een bad en een borstelbeurt.

Afijn, ik heb al van alles bedacht, maar kom er maar niet achter. En Tes, tja daar word ik ook niet wijzer van, want daar komt niet veel meer uit als ze eenmaal in de auto ligt om de terugreis te aanvaarden. Helemaal tevreden ligt ze dan uitgeblust en wel nog na te genieten van weer een enerverende dag. Ik hoop voor haar dat er nog veel van die dagen mogen komen.

Annelies van Stijn